در سال ۱۹۹۶، مارچلو ماسترویانی درباره زندگی خود به عنوان یک بازیگر صحبت می‌کند. این یک خاطره‌نگاری حکایت‌گونه و فلسفی است که از موضوعی به موضوع دیگر می‌رود و کاملا نشان‌دهنده مردی در سنین پیری است که به گذشته نگاه می‌کند. او داستان‌هایی از کارگردانی فلینی و د سیکا، استفاده از کنایه در بازی‌ها و کار مداوم می‌گوید (اینکه یک بازیگر تلاش می‌کند خود را در نقش‌ها پیدا کند). او نسبت به جوایز بی‌اعتناست، رم و پاریس را ستایش می‌کند و به ناپل و مردمش درود می‌فرستد. او به این سوال پاسخ می‌دهد که چرا فیلم‌های بد ساخته است؛ از پدر و پدربزرگش که نجار بودند، مادرش که در پیری ناشنوا بود و برادرش که تدوین‌گر فیلم بود یاد می‌کند و درباره ظاهر خود متواضع است. در لحظات سکوت، گذر سریع زمان نگاه درونی ماسترویانی را به خود مشغول می‌کند.

در برمه سال 1917 (میانمار امروزی)، یک دیپلمات بریتانیایی که آماده ازدواج با نامزدش است، ناگهان دچار وحشت می‌شود و به سنگاپور می‌گریزد؛ فراری که به تعقیبی پرماجرا در سراسر آسیا تبدیل می‌شود و ...

داستان فیلم شرح وقایع و اسرار یک خانواده پرتغالی که صاحب یکی از بزرگترین املاک اروپا در کرانه جنوبی رود تاگوس است را روایت میکند و ....
 

مگلوئر بدون داشتن هیچ اسباب و اثاثیه و آینده ای شروع به فرار می کند تا زمانی که با مردی که در حال مرگ است اشنا میشود که از او ثروتی به ارث میرسد و ...

مستندی شخصی و طولانی‌مدت پنهان مانده از کارگردان فقید و محترم پرتغالی، «مانوئل دی اولیویرا»، درباره ترک خانه‌ای محبوب.